#inanç

Başımı yeniden aynaya çevirdim. Ne o vardı artık, ne de O. Yalnızca ben. Kendi gözlerime baktım ve sordum: "Daha neyi bekliyorsun?"

Bu fikri kabul etmem otuz beş yılımı aldı.

İslam'ın birinci şartı Kelime-i Şehadet getirmektir. Yıllarca okuduk, yıllarca öğretildi. Belki çoğumuzda içimize sinmeden bir kulaktan girip öbüründen çıktı. Bir şeyi fark ediyor musun? Kelime-i Şehadet okunmuyor, getiriliyor.

Benlikten kurtulduğunu düşünmek, benliğin en sevdiği oyun. "Dünyanın en alçakgönüllü insanı" ödülünü almak için sahneye çıkmak gibi bir şey. Delilikle akıl arasındaki ince çizgide duruyormuşum gibi.

buna inanıyorum demiyorum. bunu biliyorum diyorum. Allah'ın varlığına inanmıyorum — Allah'ın var olduğunu biliyorum.

kişisel gelişim kitapları iki ayrılır.

yaşayacaklarımız biz doğmadan önce yazılıysa, özgür irademizi nereye koyacağız? özgür iradeyi işin içine katınca, önceden yazılmış bir şey nasıl gerçekleşebilir?

belki de olgunlaşmak dediğimiz şey tam olarak budur: alkışa muhtaç olmadan sahnede durabilmek. mevlana'nın sözündeki gibi; "pişmek."

Peki sen hiç kendi hayatının kahramanına sordun mu? O nerede hata yapıyor, nerede yanılıyor?

benliğin farkına varmak. gözleriyle ellerini takip edip hareketlerini izlemek. orada olduğunu hissetmek. sadece kendisini değil kendisi gibi başkalarının olduğunu da keşfetmek.