bilim bize hep "nasıl" diye cevap veriyor "neden" sorusunu hep boş bırakıyor.

41 yaşıma girdim ve artık sanırım benim de söyleyeceklerim olabilir. benim çok doğru değerlerim vardı. o kadar doğruydu ki sarsılmazdı.

Peki sen hiç kendi hayatının kahramanına sordun mu? O nerede hata yapıyor, nerede yanılıyor?

beni ancak gerçek sigara “bağımlıları” anlayabilir. diğerleri sadece yazıyı “bir kaç kere daha” okuyabilir.

benliğin farkına varmak. gözleriyle ellerini takip edip hareketlerini izlemek. orada olduğunu hissetmek. sadece kendisini değil kendisi gibi başkalarının olduğunu da keşfetmek.

İnsanın en büyük körlüğü kendi potansiyelini sadece iyilik diye düşündüğü şeyler üzerinden tanımlamasıdır.

eski eşimle çok kavga ederdik. ama yine de onu severim. onu üniversitenin ilk yılında tanıdım. çok güzel bir kadındı.

çuvalı açtın, elmaları teker teker elledin. gözle baktın, kokladın, dokundun. çürük olanı ayırdın, attın. geri kalanını tezgâha dizdin. için rahat: "kontrol ettim, hepsi sağlam."

sokrates'in neden bu kadar büyük bir adam olduğunu hiç düşündünüz mü? üzerinden yaklaşık 2500 yıl geçmiş olmasına rağmen hâlâ adını biliyoruz.

sana bunu adım adım, tane tane anlatsam da anlamayacağını biliyorum. ben olmadan, yani bunu kendi içinde yaşamadan, bu bilgiye ulaşamayacaksın. garip bir şey bu

bir elmaya ne kadar yakından bakarsan bak, "kesin sağlam" dediğin an ile gerçeğin kendisi arasında hep küçük bir boşluk kalıyor. bu boşluk hiç kapanmıyor, sadece küçülüyor.

dünyada neredeyse hiç kimse "ben empati kurmuyorum" demez. hatta en katı, en yargılayıcı görünen insanlar bile aslında kendilerince bir empati kuruyorlardır