Yaşar’ın çocukluğundan beri bir yapbozu vardı. Evrenin yapbozu.

Bu yazı mistik bir sır taşımaz. Kimseye bir şey satmaz, kimseye bir şey vaat etmez, kimseye bir şey öğretmez. Bir iddia da taşımaz. Sadece hatırlatır.

Başımı yeniden aynaya çevirdim. Ne o vardı artık, ne de O. Yalnızca ben. Kendi gözlerime baktım ve sordum: "Daha neyi bekliyorsun?"

Bu fikri kabul etmem otuz beş yılımı aldı.

Bu kelimeyi biraz önce bi arkadaşıma söyledim. Sonra biraz duraksadım ve düşündüm.

Bizim burada olmamızın tek sebebi O'nun var olması. Başını kaldırıp dünyaya, uzaya, evrene her baktığında O'nun her yerde olması.

Uzak bir vadide, iki dağın arasından kıvrılarak akan bir nehir vardı. Nehir sadece akardı. Kimseyle kavga etmezdi, kimseyi yenmeye çalışmazdı.

İslam'ın birinci şartı Kelime-i Şehadet getirmektir. Yıllarca okuduk, yıllarca öğretildi. Belki çoğumuzda içimize sinmeden bir kulaktan girip öbüründen çıktı. Bir şeyi fark ediyor musun? Kelime-i Şehadet okunmuyor, getiriliyor.

Benlikten kurtulduğunu düşünmek, benliğin en sevdiği oyun. "Dünyanın en alçakgönüllü insanı" ödülünü almak için sahneye çıkmak gibi bir şey. Delilikle akıl arasındaki ince çizgide duruyormuşum gibi.

buna inanıyorum demiyorum. bunu biliyorum diyorum. Allah'ın varlığına inanmıyorum — Allah'ın var olduğunu biliyorum.

mustafa raporu üçüncü kez okudu. gözlüğü çıkarıp taktı, sanki kâğıttaki yazı ışığa göre değişirmiş gibi. değişmedi. "alzheimer, erken evre."

kişisel gelişim kitapları iki ayrılır.